Persoonlijk Project

Persoonlijk Project 2.0

We zijn 6 maanden verder, 6 maanden geleden was ik net geopereerd. Mijn nieuwe leven begon, ik en mijn kiwimaagje. We waren er klaar voor samen en hebben een goede eerste ontmoeting gehad. Hoe staan we ervoor en hoe gaat het?

Op Dinsdag 3 april 2018 begon mijn Kiwi avontuur, en werd ik geopereerd aan een Gastric Bypass. Het was een grote stap, en een belangrijke keuze. Een keuze die al wat jaren door mijn hoofd spookte, en ik eind oktober 2017 definitief de knoop door heb gehakt. Zodra Thijme er een opmerking over maakte, wist ik, dit kan zo niet langer meer er moet iets aan gebeuren. Wil je mijn hele reis nog eens terug lezen? Begin dan hier!

Nu op Donderdag 4 oktober, een half jaar naar mijn Gastric Bypass is het tijd voor een balansopmaak. Eind oktober heb ik de eerste medische controle, en daar heb ik gisteren al bloed voor geprikt. Gisteren hadden we weer een gezellige groepsbijeenkomst, het was zo leuk om al die dames weer te zien. En vooral ook om te zien hoe het allemaal gaat met iedereen.

Nog steeds zijn we een beetje zoekende met het eten. Wat de ene dag heel goed gaat, kan zomaar de week erna verkeerd vallen. Gelukkig weet ik van sommige dingen dat dit echt niet meer kan, en sowieso verkeerd valt. Dingen als snacks van de friettent, vlees en stevig brood gaat gewoon niet meer. Wat ik niet heel erg vind hoor! Maar er zijn ook zeker veilige dingen die wel altijd goed vallen, zoals soep,salades,vis,groente en fruit. En dit eten we dan ook met zeer veel regelmaat. Ook ben ik aardig gewend aan mijn 6 eetmomenten, en krijg deze ook vaak goed ingepland. Wel heb ik soms dat ik het 6e eetmoment, lastig vind. Want deze valt vaak in de avond na 19:00, voorheen was het duidelijk wat ik at. Maar nu ben ik soms nog zoekende, want helaas leer je oude gewoontes niet snel af. Ben er wel hard mee bezig, en het nee zeggen gaat dan ook steeds beter. En kiezen we nu elke avond voor een verantwoord hapje. Maar op feestjes,verjaardag of een uitje, mag ik van mezelf wel iets lekkers. Ben ook erg blij dat dit nog gewoon kan en mag, met mate natuurlijk. En ik me dus in gezelschap niks hoef te ontzeggen, op de bitterbal na dan. Dat vind ik zo fijn, dat je gewoon mee kan doen. Ook kan ik lekker uit eten gaan, waarbij ik wel keuze maak voor wat ik eet.

Lichamelijk merk ik ook heel veel, wauw wat een energie! Ik kan weer de trap op lopen, zonder dat ik erna hijgend boven sta. Ik fiets weer, en doe aan sport. Ik kan weer spelen en rennen met de jongens, en draai me hand niet meer om voor een stuk wandelen. Tuurlijk blijft mijn Fibromyalgie nog steeds in mijn lichaam, en zijn er dagen dat ik echt niks kan. Dit licht niet aan mijn gewicht, want de pijn en belemmeringen daarvan blijven het zelfde. Vooral nu het koude weer er aan zit te komen, gaan ook mijn gewrichten weer meer pijn doen.Helaas is dit iets wat ik weer, en waar ik mijn weg deels in heb gevonden. Ik voel zeker wel aan mijn knieën dat ik afgevallen ben, het fietsen en wandelen gaat niet voor niks beter.

Ook krijg ik vele opmerkingen en lieve woorden van bekende en onbekende. Soms zoveel dat ik het een beetje ongemakkelijk voelt, niet dat ik niet blij ben met alle lieve woorden. Maar soms weet ik even niet hoe te reageren en is het allemaal zo overweldigend. Ik werk natuurlijk in een supermarkt, en krijg ook daar van klanten vele reacties. Reacties die zeer uit een lopen, en allemaal even lief zijn. Mensen die soms 2x moeten kijken of ik het wel echt ben. Helaas zijn er ook nare opmerkingen, of mensen die er helemaal niks van zeggen. Terwijl je het soms stiekem juist van die mensen verwacht. Ik probeer dat los te laten, en naast me neer te leggen. Want dit geeft mijn geen energie, en totaal geen zelfvertrouwen. Een van de nare opmerkingen die ik wel eens krijg zijn, ” Ja, maar dat is makkelijk afvallen!” of ” Pas maar op, je bent zo weer dik hoor! ” of ” Ja, op deze manier kunnen we het allemaal wel hé! ” Ik denk dat mensen niet eens door hebben zelf, hoe kwetsen dit kan zijn.

Ook merk ik dat mensen heel erg hangen aan de cijfertjes! ” Hoeveel woog je dan?” “Hoeveel ben je al afgevallen?” of ” Hoeveel wil je nog afvallen?” Het ligt er maar net aan wie het vraagt, en of ik er op wil antwoorden. Want ik vind dat cijfers niet uit maken, en wat boeit het wat ik gewogen heb, of hoeveel ik nog wil afvallen. Mijn start gewicht weten maar een handvol mensen, en dit is prima. En meer gaan het er ook niet worden. De vraag of ik al loshangend vel heb, word me ook regelmatig gevraagd. Ja lieve mensen, ik zal nooit meer zo strak worden als de dag dat ik geboren ben!

Vandaag wil wel graag met jullie delen wat de stand is! Hoeveel kilo ben ik afgevallen na 6 maanden! Ik ben trots,blij,euforisch en zweef. Ja, eindelijk zie ik het bij mezelf. Wat zeg je, kun je het zien? Gewoon -42 kilo, o my god!

 

 

 

 1,471 total views,  1 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

1 Comment

  1. […] we zijn een half jaar verder, een half jaar geleden werd ik geopereerd. Wil je dit lezen? Klik dan hier even. We aten bij mijn ouders, mijn moeder is vorige week geopereerd aan haar galblaas. Dus ik had […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *