Thijme

Help, weer een driftbui!

Thijme heeft nu ongeveer 3 jaar last van driftbuien. Soms hebben we ze 2 a 3x per week, en zo hebben we ze weken niet! Gelukkig krijgen we hulp aan huis, en kunnen we elke driftbui goed analyseren. Maar ze blijven pittig, en soms ook zonder oorzaak.

Ik kan alle driftbuien wel beschrijven, maar dan moet je even de tijd nemen om het allemaal te lezen. Dit ga ik je echt niet aan doen hoor! De ene is ook heftiger dan de ander. Maar de ergste die ik tot nu toe heb gehad, was toen ik 7 maanden zwanger was van Finn. En toen hadden we nog geen hulp en waren we zoekende in welke aanpak zou helpen. Thijme wilde die middag niet zijn schoenen aan doen, want we zouden namelijk naar mijn moeder gaan. Na 3 keer gevraagd te hebben of hij alsjeblieft zijn schoenen wilde aan doen, werd dit dus een groot drama. Maar meneer zat boven op zijn kamer, en schreeuwde en krijste de hele buurt bij elkaar. Ik heb het traphekje dicht gegaan en ben naar beneden gegaan. Dit gaf Thijme alleen nog maar meer woede, en daar ging deze moeke weer naar boven. Dit duurde ongeveer 20 minuten, en geloof me het lijkt eeuwen te duren. Maar we moesten echt gaan, dus met mijn dikke toeter heb ik Thijme opgetild. En toen kwam de rit de trap af naar beneden, halverwege de trap vond Thijme het mooi geweest. Hij begon mij te slaan,schoppen,krabben en onwijs te schreeuwen. Als ik het nu alleen al opschrijf, komt dat machteloze gevoel weer omhoog.

  ” Thijme ging er op alsof hij levend werd gevild! “

Ik schrok zo van zijn uitbarsting, dat ik hem eenmaal beneden letterlijk op de bank heb gegooid. Alle ramen en deuren heb gesloten, en de spullen vast in de auto heb gezet. Nog steeds ging Thijme er op als hij levend werd gevild. Ik weet niet meer hoe ik hem in de auto heb gekregen, maar zeker met een hoop geschreeuw vanuit mij. En schaamte naar de buurt, bang dat ze ons zouden horen. De hele weg in de auto heb ik gehuild, en Thijme bleef maar schreeuwen. Bij mijn moeder aangekomen heb ik Thijme aan haar gegeven, en ben ik huilend op de bank gaan zitten. Zijn hoofdje zat vol, en hij wilde gewoon niet die schoenen aan. Is wat hij later tegen mama vertelde, hij moest sorry zeggen tegen mij. En ik tegen hem omdat ik ook had geschreeuwd en gegooid. Een week lang heb ik een kras op mijn gezicht gehad, en een al overheersend schuldgevoel. Dit soort driftbuien groot en klein kwamen en komen nog geregeld voor. Iedereen met wie we erover spraken, had er een beeld van en een oplossing. Heel lief dat iedereen met je meedenkt, en mee wilt kijken naar een oplossing. Maar het ene kind is de andere niet. Hoe gaan we daar nu mee om? Wat hebben we tijdens onze reis geleerd?

We proberen vaak de driftbui te omzeilen, of de situatie te veranderen. Maar helaas gaat dat niet altijd en kun je hem dus niet voorkomen. En dan is het voor Thijme en ons van belang, dat wij proberen rustig te blijven. En dat we zeggen wat we doen,en doen wat we zeggen. Consequenties duidelijk maken, en wat we van hem verwachten. Tuurlijk moeten we geen olie op het vuur gooien, en daarom dus negeren. We moeten hem niet vastpakken, of streng toespreken. Dit werkt namelijk alleen maar de verkeerde kant op. Eigenlijk moeten we hem gewoon laten uitrazen. En ja dat betekent dus soms, dat hij wel een half uur op een plek zit. Maar tijdens de driftbui moeten we gewoon niet tegen hem praten en niks van hem vragen. De meeste driftbuien draaien er nu vooral om als hij iets gedaan heeft, wat wij niet goed vinden. Wij hebben normen en waardes, en ook die gelden voor Thijme. Vooral het Sorry zeggen vindt hij erg moeilijk, en duurt dan vaak ook heel lang. Maar hij moet dit gewoon zeggen. Ook als hij iets spannend of eng vind, en het dan toch moet doen, kan de vlam in de pan schieten. Zo weten we soms echt niet wat de driftbui veroorzaakt. 

Het is zwaar, en vaak erg moeilijk. Soms heb ik de energie om de strijd aan te gaan met hem. En soms trek ik het zelf echt niet, en dan geef ik iets sneller toe. Of kan ik niet rustig blijven tegen hem, want ook mijn lontje is soms erg kort. Schaamte en onmacht is een gevoel dat heel vaak in mijn hoofd zit. Thuis als niemand het ziet, maar toch bang dat buren het horen. Als je in een supermarkt loopt, alle blikken van andere klanten. Die voelen zo veroordelend. Alsof mensen het allemaal beter weten, en dat willen ze vaak ook maar graag laten weten. Alsof je het als moeder dan al niet zwaar genoeg hebt, want je kiest er toch ook niet voor dat je kind een driftbui krijgt midden in een supermarkt. Ik heb een keer tegen een mevrouw gezegd, dat als ze het beter wist ze Thijme zo mocht overnemen van me. Dat antwoord had ze niet van me verwacht.

Maar gelukkig door de hulp van Karakter, zien we in dat hij dit niet altijd expres doet. Maar zijn hoofdje dan overloopt, en hij nog niet weet hoe hij met die emoties om moet gaan.  We hebben nog een lange weg te gaan, maar met alle hulp en steun van elkaar gaan we er zeker komen. We proberen hem zoveel mogelijk te begrijpen, en goed uit te leggen wat onze grenzen zijn.

 935 total views,  1 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *