Bevallings verhalen

Bevallingsverhaal Thijme 1.3

Minuten worden uren,uren worden dagen en dagen worden weken. Er gebeurt veel, ook vele mijlpalen worden gemaakt. Je eerste keer in bad en de eerste keer drinken uit de fles. Vele van deze dingen glijden langs je heen. Omdat je toch onbewust op een overleving stand staat. Wel word alles opgeschreven en vast gelegd, je krijgt mooie vlaggetjes als je weer wat bent aangekomen. Ook schrijven wij op wanneer we terug komen. Na een paar dagen hebben we door hoe de monitor werkt. We kunnen nu mooi zien hoe jij reageert op alles, en we niet hoeven te schrikken als er een alarm afgaat.

De kraamweek thuis was raar, je hebt een kraamverzorgende maar geen baby. Je krijgt alle controles, maar geen controles voor een baby. Je verhaal doe je in die week wel honderden keren, mensen zijn toch benieuwd. Je versie is bij de eerste aantal mensen uitgebreid, maar na mate de tijd verstrijkt word het een steeds korter verhaal. Je moet rusten maar wilt ook in het ziekenhuis zijn. Waarom ik niet de nachten ook doorbracht in het ziekenhuis? Ik had erg veel pijn door de keizersnee, en nu kon ik thuis de nachten nog goed maken. Op tijd naar bed en vroeg eruit, maar wel doorslapen. Dit heeft het lichamelijke herstel goed gedaan.

Maar elke avond als je in de rolstoel naar de auto word geduwd, bekruipt je het schuldgevoel. Schuldgevoel dat we jou daar weer achterlaten. In het begin word je geleefd en krijg je redelijk bezoek. Ook gebeuren er veel nieuwe dingen, waardoor de dagen snel gaan. Er komen veel specialisten langs, om Thijme na te kijken. Ook komt er in de 5 weken 2x een maatschappelijk werkster langs, om met ons te praten over alles wat er is gebeurt. Je verteld je verhaal op een automatische piloot.

Ik weet niet wat zwaarder is, het einde van je zwangerschap naderen of het ontslag van de couveuse naderen. De laatste 2 weken werden de dagen langer, en vermoeider. Het was echt wachten op , op het moment dat alle flesjes zelfstandig werden gedronken. En je een bepaalt gewicht had. Maar eindelijk na 5 intensieve weken, vol ups&downs. Mocht je mee naar huis! Wat waren we trots, en bang. Geen hulp meer, geen belletje meer dat als je die indrukte de verpleging kwam. Onzeker over of we het wel allemaal konden thuis. Net voor kerst mocht je dan echt mee, zachtjes legde we je in de maxi-cosi. En reden we trots de couveuse afdeling af. Met hier en daar een traan. Tot nooit meer ziens, de laatste keer naar huis vanuit het ziekenhuis. Nu met een gevulde maxi-cosi.

Bij thuiskomst is ons huis gevuld met alle opa’s en oma’s. Beschuit is besmeerd en belegt met muisjes. En zo voelt het dus om met je “pas geboren” kindje thuis te komen.  We zetten de maxi-cosi op de grond, zodat Sjors kennis kan maken met jou. En dan mag je eindelijk in de box, de box die al weken klaar staat voor jou. Word nu eindelijk gevuld. Er druppelt meer visite binnen, allemaal komen ze voor jou. Wat genieten we nu van alles en iedereen om ons heen. Maar wat gaat die eerste nacht spannend worden. Ga je goed slapen? Kom je vaak voor de voeding? Het schema wat we vanuit het ziekenhuis hebben meegekregen hangen we op de koelkast. Zodat we precies zien hoeveel voedingen je krijgt op een dag. De avond valt, en we gaan naar bed.  De eerste nacht is onwennig maar gaat goed. Je komt 2 keer voor de fles, en slaapt 2 keer weer netjes in als we je terug leggen. Na een aantal nachten word je wel onrustiger. Je mist het “nest”  en in overleg met het consultatie bureau gaan we je voortaan in de wandelwagen bak laten slapen. En zo genieten we van de eerste weken thuis.

 713 total views,  2 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *