Bevallings verhalen

Bevallings verhaal Thijme 1.2

We gaan nog even door met het verhaal van Thijme. Zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen, zijn we uit eindelijk in het UMC gekomen. En kwam Thijme daar op de NICU te liggen. Wil je dat van vorige week nog een keer lezen? Klik dan Hier 

Eenmaal aangekomen in het UMC voelt alles ineens onwennig en onvertrouwd. Als we eenmaal geïnstalleerd zijn op de suite, komt het eerste bezoek binnen. Ik heb pijn en ben erg moe. Ik wil gewoon naar mijn mannetje. Heel lief dat bezoek, maar ik wil dit niet. Rust en slapen dat is het enige wat ik wil. Ik zie aan Pieter dat hij uitgeput is. Zodra alles en iedereen weg is. Praten we over de dag en hoe raar en snel alles verlopen is. Zo zit je in bad en maak je grapjes over wanneer Thijme zou komen. En zo ben je al 12uur papa en mama.

De eerste nacht gaat goed en kan gelukkig goed slapen. Maar dan word het ochtend en de hel kan beginnen. De katheter word verwijdert en ik moet het bed uit. Alsof ze met een konvooi aan vrachtwagens over je lijf hebben gereden. Alsof je bij elke stap uit elkaar scheurt. Pijn, mooier kan ik het niet maken. Met veel pijn en moeite bereik ik de douche, gelukkig er is een stoel. Plof als een echte moeke erop, en laat me schaamte varen. De verpleging wast en verzorgt me. Na veel gepuf en gesteun ben ik weer fris en fruitig. De shot morfine gaat er weer in, en we mogen eindelijk naar de NICU.

Daar aangekomen zie je eindelijk wat er allemaal aan het bedje van Thijme hangt. Alle slangetjes en piepjes. Dan komt eindelijk de lang verwachten vraag, wil je buidelen? Onwennig en bang leggen ze het kleine hummeltje op mijn blote borst. En ik voel me weer een, ik voel me weer compleet. Je bent terug bij mama. Uren lijken voorbij te gaan, en geniet van jou ondanks de slangetjes. Er word ons van alles uitgelegd, en manlief luistert aandachtig. Aan mij gaat alles voorbij, ik voel me mama. Jij maakt mij mama.

3 hele dagen heb je op de NICU van het umc gelegen. Je deed het eigenlijk vanaf dat we er waren super goed. 1 dag zuurstof gehad, wat echt zo knap van je was. Toen kwam de vraag of wij terug wilde naar het ziekenhuis waar we waren bevallen. Beide in koor zeiden we ja, daar voelen we ons vertrouwd. Maar kan Thijme dit wel aan, is de vraag die we ook als eerste weer stellen. Hij is te goed voor de High care, en de Medium care hebben ze daar ook. De reis terug kan gaan beginnen.

Thijme gaat weer met de speciale babylance terug, ik moet daarin tegen met Pieter mee de auto in. Kom ik toch weer bij die hel uit, wat deed die rit pijn. Normaal zitten kun je niet in de auto, elk hobbeltje voel je. Als we dan eindelijk terug zijn in het andere ziekenhuis, voelt het als thuis komen. En komt er weer die gekke rust over ons heen. Thijme is gebracht naar de couveuse afdeling, en ik krijg een kraamsuite. Je leeft in een roes, alles glijd langs je heen.

Als we dan eindelijk bij Thijme mogen, moesten namelijk even hem de tijd geven bij te komen van de reis. Ligt onze kleine man te slapen en lijkt het alsof hij er niks van mee heeft gekregen. De eerste visite komt, dit voelt speciaal maar ook onwennig. Want hij had er helemaal nog niet moeten zijn, en voor mijn gevoel klopt het nog niet. Maar ook voel ik me trots, trots dat ik hem mag laten zien. Al is het maar even. Want teveel prikkels is niet goed voor hem.  Het word donderdag 22-11-2012 de dag van de kraamtranen, en de dag dat ik ontslagen word uit het ziekenhuis. Ik wel, maar jij niet.

Dat gevoel blijft me achtervolgen, de hele weg van de kraamafdeling naar huis. Daar gaan we zonder maxi-cosi, zonder kindje. Leeg, ik voel me leeg. Als we thuis komen, is ons huis versiert en staat het geboorte bord buiten. Ergens voelt dat erg mooi want Ja er is een kindje geboren. Maar ergens wil ik schreeuwen, dat het weg moet omdat het zo’n pijn doet. Om zonder Thijme naar huis te gaan. De eerste nacht thuis is gek en vreemd. De laatste keer toen ik hier sliep, zat Thijme nog lekker warm in mijn buik.  Dit beeld van de bewuste maandagochtend zal nooit meer mijn netvlies verlaten.

Volgende week lees je hoe onze dagen verder gingen op de couveuse afdeling.

 

 

 751 total views,  3 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *