Bevallings verhalen

Bevallings verhaal Thijme 1.1

Vorige week heb je het begin van mijn bevallingsverhaal kunnen lezen. Het verhaal over de geboorte van Thijme. Wil je deze nog eens rustig terug lezen? Klik dan hier .

Het werd dus een algehele narcose. Niks geen ruggenprik, Niks u man komt zo bij u. In slaap, de gehele keizersnee. Achteraf bleek dat mijn placenta los liet. Vandaar ook al dat bloed. Gewoon zomaar liet het even los. En op het moment dat onze man uit mijn buik getild werd, was al het zuurstof ook op wat er nog in mijn baarmoeder zat. Dus maar goed hé, dat ik niet bij mama achter op de fiets ben gestapt.

Als ik bij kom na weet ik veel hoeveel tijd, ben ik suf en misselijk. Pieter zit naast me starend naar zijn handen. Een verpleegsters checkt alles, en feliciteert mij met de geboorte van onze zoon. Versuft en verbaasd antwoord ik met een zachte dankje wel. Hoe gaat hij heten mevrouw? Niet wetende dat Pieter door alle paniek de naam van onze mannetje niet meer weet. Ik kijk om me heen zoekende naar zijn ogen, de ogen die mij altijd weer tot rust kunnen brengen. Ogen die nu juist onrust uitstralen. Ik wist het gewoon niet meer, is het eerste wat hij zegt. Zoekend naar zijn hand zeg ik dat het niet erg is.

De verpleegkundige vraagt hoe het met de pijn is. Nou kan je vertellen, niet goed! Ze tovert ergens een spuit tevoorschijn. Heerlijk een shot morfine. Ik val in slaap en droom over een mooi kindje. Zodra ik weer wakker word, voel ik aan mijn buik. Hopend dat meneer wakker word en me nog een klein schopje geeft. Weer komt de zelfde verpleegkundige en zegt me dat ik zo naar de afdeling word gebracht. Pieter is nergens te bekennen, en omdat ik zo stoned ben als iets slaap ik nog even. Dan word er over mijn been geaaid. Schat we moeten echt onze zoon een naam gaan geven. Mijn zoon, ik huil en vraag waar hij is. Voor het eerst na het bijkomen vraag ik waar mijn zoon is. Hij ligt op de couveuse afdeling. Hij is klein, heel klein. Een kleine vechter van 1540 gram. Ik wil naar hem toe, ik wil naar Thijme. En dat word hem de naam van onze zoon Thijme….

Zodra ik in een toch al niet charmant shortje, over de gangen van het ziekenhuis word geduwd. Gaat er van alles door me heen. Waar is hij? Hoe ziet hij er uit? Hoe klein is klein? Haalt hij het? En ga zo maar door. En toch krijg je het allemaal niet bewust mee. Ik leef in een roes, een roes die morfine en adrenaline heet. We komen aan op de couveuse afdeling, en daar in een klein kamertje. Staat een bak op wielen, met een doek er overheen. En daar ligt ons mannetje Thijme. Met snoertjes en slangetjes en een CPAP. Ook wel een neusbrilletje genoemd. Om zijn ademhaling te stimuleren.

Akelig maar ook op een gekke manier rustgevend. Hij is er, en wat is hij mooi. We mogen maar kort bij hem omdat de geboorte veel van hem gevraagd heeft. Samen met Pieter en een verpleegkundige gaan we naar de kraamsuite. Daar zit mijn moeder uiterst zenuwachtig te wachten op ons. Pieter verteld het hele verhaal. Net op dat moment komt er kinderarts binnen wandelen. De ademhaling gaat toch niet goed en ze hebben hem geïntubeerd. En voor de goede zorgen van Thijme zal hij overgeplaatst worden naar het UMC Radboud.

Veel krijg ik er allemaal niet van mee, ben moe en wil slapen. Wel is er een ding wat ik wil weten van deze fijne vent. Mogen we geboorte kaartjes versturen? Mijn moeder verslikt zich, en probeert haar tranen in te houden. Mevrouw, er is een kindje geboren. Tuurlijk mogen er dan kaartjes verstuurd worden. En met een gerust gevoel val ik in slaap. Zodra ik later weer wakker word, klop ik op mijn buik. Mama zit naast mij en vraagt wat ik aan het doen ben. Nou mam, Deze slaapkop reageert niet op mij. Ze kijkt me met natte ogen aan, Lieve schat je baby zit niet meer in je buik. Maar hij ligt lekker in een warm nestje te slapen.

Ik krijg er gewoon niks van mee, omdat ik door de morfine zo verdooft ben. Later op de middag word Thijme doormiddel van een speciale couveuse en in de Babylance vervoert naar het UMC. Ik volg hem later in een gewone ambulance. En Pieter? Ja die racet er natuurlijk achteraan in de auto. En dan volgen de dagen op de NICU en kraamafdeling daar….

Er volgt een spannende tijd op de NICU, hier lees je volgende week meer over.

 1,013 total views,  1 views today

JustaMama

Ik ben Inge, ♡

Leuk dat je een kijkje komt nemen.

Ik neem je mee in onze wereld. Het leven met 2 opgroeiende jongens.
En alles wat erbij komt kijken. Veel lees plezier.

Heb je vragen,tips,opmerkingen of wil je om een andere reden met mij in contact komen?
Mail dan naar Info@justamama.nl
Veel liefs Inge

You may also like...

2 Comments

  1. 😘💝Als de dag van gister

  2. […] We gaan nog even door met het verhaal van Thijme. Zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen, zijn we uit eindelijk in het UMC gekomen. En kwam Thijme daar op de NICU te liggen. Wil je dat van vorige week nog een keer lezen? Klik dan Hier  […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *